مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان:
کلیدواژه ها : مانور تودادن شكم - ضخامت عضلانی - عضلات دیواره طرفی شكم
: 3340
: 28
: 0
ایندکس شده در :
سابقه و هدف: عضله عرضي شكم عمقيترين عضله ناحيه شكم و يكي از ثباتدهندههاي مجموعه كمري- لگني است. مانور تودادن شكم، روش باليني براي فعالكردن اين عضله به صورت مجزاست. هدف اين مطالعه، بررسي تأثير مانور تودادن شكم بر ضخامت عضلات ديواره طرفي شكم يعني عضلات مايل خارجي، مايل داخلي و عرضي شكم در دو وضعيت خوابيده طاقباز و ايستاده در زنان و مردان سالم بود.مواد و روشها: اين مطالعه با طراحي كارآزمايي باليني از نوع قبل و بعد در 43 فرد سالم انجام گرفت. پس از تكميل فرم اطلاعاتي، انجام مانور تودادن شكم در وضعيت ايستاده به افراد آموزش داده شد. سپس ضخامت عضلات قدامي- طرفي شكم در دو وضعيت خوابيده و ايستاده، قبل و حين مانور تودادن شكم با استفاده از ابزار اولتراسونوگرافي اندازهگيري شد. همزمان از ابزار بيوفيدبك فشاري، جهت كنترل انقباض عضله عرضي شكم استفاده گرديد. از آزمونهاي آناليز واريانس، مقايسه زوجها و پيرسون جهت تجزيه و تحليل دادهها استفاده شد و مقادير 05/0p< به عنوان سطح معنيدار مقدار p در نظر گرفته شد.يافتهها: با انجام مانور تودادن شكم در هر دو وضعيت خوابيده و ايستاده، ضخامت عضله عرضي شكم نسبت به حالت استراحت افزايش يافته بود (0001/0p<). همچنين انجام اين مانور سبب افزايش ضخامت عضله مايل داخلي نسبت به حالت استراحت آن در هر دو جنس شده بود (0001/0p<). در حالت كلي تغيير وضعيت سبب افزايش ضخامت هر دو عضله مايل داخلي و عرضي شكم شده بود (0001/0 p<و 03/0p<) ولي بررسي تعامل بين وضعيت فرد و حالت انقباضي در تأثير بر ضخامت عضلاني نشان داد كه تغيير وضعيت تنها بر ضخامت حالت استراحت عضله عرضي شكم تأثير دارد (02/0p<).انجام مانور تودادن شكم وتغيير وضعيت بر ضخامت عضله مايل خارجي تأثيري نداشت (2/0p<).نتيجهگيري: به نظر ميرسد كه مانور تودادن شكم و وضعيت ايستاده درافزايش ضخامت عضله عرضي شكم مؤثر باشد، اما از آنجا كه در بررسي اولتراسونيك انجام اين مانورسبب افزايش ضخامت عضله مايل داخلي هم نسبت به حالت استراحت آن ميشود، قابليت ابزار بيوفيدبك فشاري در نشاندادن فعاليت مجزاي عضله عرضي شكم در وضعيت ايستاده مورد ترديد قرار ميگيرد. پيشنهاد ميشود مطالعات بعدي با انجام تصويربرداري سونوگرافيك و ثبت همزمان الكتروميوگرافيك انجام شوند.
نویسندگان: مینو خلخالی زاویه, Gholamreza Togheh, Zohreh Saltanatpouri, Tahereh Shokohi
کلیدواژه ها :
: 10213
: 13
: 0
ایندکس شده در :

 

خلاصه

سابقه و هدف: اختلالات تنه و ستون فقرات نظير اسکوليوز، پشت گرد شده، عدم تقارن شانهها به دلايل وضعيتی، ثانويه به اختلالات ساختمانی ديگر، بدنبال بيماریهای عصبی عضلانی و يا به شکل ايديوپاتيک در دوران نوجوانی شيوع دارند. شناخت زود هنگام اين اختلالات با استفاده از روشهای غربالگری و بررسی عوامل مؤثر، از پيشرفت آنها و ظاهر شدن تغيير شکلهای شديد جلوگيری مینمايد. هدف پژوهش حاضر تبيين شيوع ناهنجاریهای ستون فقرات و تنه در بين دانشآموزان دختر و پسر دوره متوسطه شهر تهران بود. علاوه بر اين تعدادی از عوامل زمينهای و محيطی مؤثر در بروز اين اختلالات هم مورد بررسی قرار گرفتند.

مواد و روشها: اين مطالعه بر روی 2075 دانشآموز با دامنه سنی 20-13 سال (1/1 ± 91/15) انجام گرفت. از اين تعداد 1160 نفر دختر و 915 نفر پسر بودند. اين دانشآموزان بطور تصادفی از پنج منطقه آموزش و پرورش شهر تهران انتخاب شده بودند. تکنيک اجرای اين تحقيق به روش مصاحبه و مشاهده بود. برای هر فرد مورد آزمايش پس از ثبت مشخصات عمومی ابتدا متغيرهای مصاحبهای شامل: اندام غالب، سابقه خانوادگی اسکوليوز، سابقه درد پشت، نوع ميز و صندلی در مدرسه و نحوه انجام تکاليف در منزل با توجه به اظهارات دانشآموز در پرسشنامه ثبت میشد. سپس اندازهگيریها انجام میگرفت که شامل قد، وزن، قد نشسته، بررسی تقارن شانهها و لگن، وجود اسکوليوز، پشت گرد شده و زاويه لوردوز کمری بود.

يافتهها: شيوع کلی اختلالات تنه و ستون فقرات 3/46% بود که به تفکيک عبارت بودند از: عدم تقارن شانهها 17%، انحراف طرفی لگن 8/7%، اسکوليوز ساختمانی 4/3%، اسکوليوز وضعيتی 9/4%، پشت گرد شده 2/13%. انجام تکاليف در منزل در وضعيت دراز کشيده روی زمين سبب افزايش درصد شيوع و در مقابل استفاده از ميز تحرير سبب کاهش درصد شيوع در مقايسه با مقدار متوسط آن شده بود. در دانشآموزانی که در مدرسه بر روی نيمکت مینشستند، درصد اسکوليوز و پشت گرد شده در مقايسه با دانشآموزانی که از صندلی يک نفره استفاده میکردند بيشتر بود، اما زاويه لوردوز کمری کاهش يافته بود.

نتيجهگيری: به طور خلاصه براساس يافتههای پژوهش حاضر، درصد شيوع اسکوليوز ساختمانی با ميانگين ساير جوامع همخوانی دارد اما به نظر میرسد که شيوع کلی اختلالات پوسچرال تنه و ستون فقرات در جامعه مورد بررسی، در مقايسه با ساير جوامع بالاتر باشد. محققين بر لزوم اجرای مداوم و گسترده برنامههای غربالگری مدارس و همچنين ارائه آموزشهای لازم جهت تصحيح پوسچر و نحوه انجام تکاليف در منزل تأکيد دارند.

واژههای کليدی: ستون فقرات، تنه، دانشآموزان، شيوع، تهران
نویسندگان: لیلا غمخوار, بیژن شاهرخی ابراهیمی, زینت قنبری, A Mirbagheri, M Ghasemian, M Ehrampoosh, GH Moussavi
کلیدواژه ها :
: 12229
: 63
: 0
ایندکس شده در :
چکيدهزمينه و هدف: سندرم قبل از قاعدگی مجموعهای از علايم جسمی، روانی و رفتاری است که در اواخر مرحله ترشحی سيکل قاعدگی ظاهر میشود و بر بازدهی کاری، روابط اجتماعی و کيفيت زندگی افراد مبتلا اثر منفی میگذارد. با توجه به عدم شناخت دقيق اتيولوژی اين سندرم، درمانهای متعددی برای آن پيشنهاد شده است که توجه عمده به درمانهای غيردارويی به خصوص ورزشهای هوازی بوده است. هدف اين مطالعه بررسی اثر 3 ماه ورزش هوازی منظم بر شدت علايم سندرم قبل از قاعدگی بوده است.مواد و روشها: اين مطالعه نيمه تجربی روی 91 زن ساکن شهر تهران که با محدوده سنی 48-16 سال، انجام شد. همه اين افراد بر اساس ثبت روزانه، علايم سندرم قبل از قاعدگی را با شدتهای مختلف دارا بودند. از اين تعداد 48 نفر در گروه شاهد و 43 نفر در گروه تجربی (22 نفر با سابقه ورزشی و 21 نفر بدون سابقه ورزشی) قرار گرفتند. پس از ثبت خصوصيات فردی، وجود و شدت علايم سندرم قبل از قاعدگی، با استفاده از فرم اصلاح شده پرسشنامه استاندارد ارزيابی علايم اختلالات سيکل قاعدگی، يکبار قبل و يکبار بعد از دوره سه ماهه تکميل گرديد. افراد در گروه تجربی به مدت 3 ماه، هفتهای 3 جلسه و هر جلسه به مدت يک ساعت تمرينات هوازی انجام میدادند. از آزمونهای آناليز واريانس، مقايسه زوجها و پيرسون جهت تجزيه و تحليل دادهها استفاده شد.يافتهها: اين مطالعه نشان داد که شدت علايم الکتروليتی، عاطفی- روانی و نورو - وژتاتيو پس از سه ماه ورزش هوازی منظم در گروه تجربی (با و بدون سابقه ورزشی) کاهش يافته بود. در مقايسه تفکيکی در 3 گروه، گروه شاهد با گروه تجربی بدون سابقه ورزشی در علايم رفتاری، پوستی و نورو- وژتاتيو تفاوت معنیداری را نشان دادند. در مقايسه گروه شاهد با گروه تجربی با سابقه ورزشی به جز در علايم اتونوميک در ساير علايم تفاوت معنیداری مشاهده نگرديد. در اين مطالعه رابطهای بين شاخصهای فردی و يا شدت علايم سندرم ديده نشد. نتيجه گيری: در مجموع يافتههای اين پژوهش نشان داد که انجام 3 ماه ورزش هوازی منظم در کاهش شدت علايم سندرم قبل از قاعدگی مؤثر است.واژههای کليدی: سندرم قبل از قاعدگی، ورزش هوازی منظم، شکايات